Van der Molen: stug doorwerken en onszelf opnieuw uitvinden

Uit de keuken haal ik een houten opstapje dat door mijn dochter gebruikt wordt om over het aanrechtblad te kijken. De kleine journaliste van de Omrop gaat erop staan om de microfoon voor mijn mond te kunnen houden. De Omrop interviewt me over het CDA congres. Over de Limburgse Mauro die graag in ons land wil blijven en wat ik daarvan vind. Ik vind dat Mauro mag blijven. Een jongen die hier zo lang woont stuur je niet terug. De volgende dag klinkt op het CDA congres die boodschap ook.

De dag na het congres staat het CDA op maar elf zetels in de peilingen. Historisch laag voegt Maurice de Hond eraan toe. De Hond is de man die voorspelde dat Rita Verdonk premier van alle Nederlanders zou worden. En dat Peter R. de Vries een groot politiek wonderkind zou zijn. Ik neem de heer De Hond niet serieus. Als CDA’er kun je dan je schouders ophalen. Maar de peilingen zijn waar. Het CDA is voor veel mensen hun vertrouwen niet meer waard.

Veel mensen vragen wat het recept voor het CDA is om het vertrouwen terug te winnen. Anderen geven de hoop op of zijn er blij mee dat het CDA nog maar een bescheiden rol in ons politieke landschap schijnt te gaan spelen. Tenzij je in de partij actief bent is er op dit moment inderdaad niet veel anders te zien dan verdeeldheid en geruzie over koers en het leiderschap.

Maar als je op een houten opstapje zou kunnen staan zou je over het keukenblad van de grote hectiek heen kunnen kijken. Toen de cameraploegen verdwenen waren bij het congres, liep er buiten het zicht een zaaltje vol met een dikke honderd mensen. 

Voorin de zaal stond Jacobine Geel. Een theologe en presentatrice die door de partij gevraagd is de oude uitgangspunten van nieuwe woorden te voorzien. Veel mensen in de partij waren daar sceptisch over. Haar nieuwe woorden maakten echter de tongen los, deden de handen klappen en maakten mensen opnieuw enthousiast.

Mij is niet alleen de moeilijke discussie over Mauro, maar ook de woorden van Jacobine Geel bijgebleven: “Tegenover het dwingende liberale begrip van vrijheid benadrukt het CDA dat vrijheid niet alleen betekent dat je kunt kiezen voor jezelf, maar ook vraagt dat je zorg draagt voor een ander. Tegenover de dominante economie speelt het CDA de kaart van de moraliteit: het gaat niet alleen om wat iets kost, het gaat ook om wat van waarde is. Tegenover zelfredzaamheid die mensen terugwerpt op zichzelf zetten we in op betrokkenheid en nabijheid.”

Als je sceptisch bent leg je deze woorden aan de kant als loze kreten. Ze klinken wellicht hol in het debat over het uitzetten van een Limburgse jongen. Maar toch, de toon is gezet binnen de partij. Eerst voor intern gebruik en pas later voor mensen voelbaar in wat ze van de partij horen. Zo ging dat ook na het verkiezingsdebacle in 1994. Ook toen gingen de golven hoog en was er verdeeldheid waar eenheid nodig was. Ook toen al ging het vertrouwen van de kiezer te paard en kwam het te voet.

Als ik op een houten opstapje sta zie ik achter de verdeeldheid en verkeerde keuzes nog altijd waarden om voor te vechten. Als de partij vooruit wil zal ze eerst weer moeten weten wat ze met het land wil. Snel groot worden door alleen een nieuwe leider te kiezen is, bewijzen ook andere partijen, geen serieuze optie. Met snel groot worden is alleen de partij gediend. Het land veel minder.

Voor het CDA is er geen andere optie dan stug door te werken en zich ondertussen opnieuw uit te vinden. Ook al zouden er 11 zetels overblijven, er blijft genoeg om voor te vechten. Pas als dat de mind-set van de partij wordt is de weg vrij om vertrouwen terug te winnen. Dat is ook nu nog steeds mogelijk. Als je het maar wilt zien.

Harry van der Molen
Fractievoorzitter CDA Leeuwarden
Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant d.d. 2-11-2011